Gezin

Het Leven

Soms loopt je leven anders dan verwacht, en elke keer stel jij je eigen verwachtingen bij. Dit is helemaal niet erg het is een uitdaging, om steeds je leven weer opnieuw in te richten en op te pakken. Bijna iedereen maakt dit van tijd tot tijd mee. Ik denk persoonlijk wel dat ik vooraan heb gestaan bij het feit dat je regelmatig opnieuw je leven moet bijstellen.

Ik ben nu ruim 10 jaar geleden gescheiden, en 9 jaar geleden kreeg ik een relatie met Harry. Na een lange periode van heen en weer reizen tussen Texel en Utrecht besloot ik te emigreren naar het vaste land. Zo noemen wij eilanders het, ook zeggen wij de overkant. Mijn zoon van 17 ging destijds met mij mee naar Vleuten, hij is inmiddels alweer ruim twee jaar het huis uit maar ik woon nog met Harry in Vleuten. En ik vind het er heerlijk.

De dochters van Harry kwamen om het weekend en de helft van alle vakanties. In de tussentijd leven wij samen een rustig en gezellig leven. Toen kwam het moment dat mijn dochter besloot om onze richting op te verhuizen. Natuurlijk moet je dan eerst werk hebben, in elk geval één van beide. Mijn schoonzoon vond een baan in Haarlem, niet te bereizen vanaf Texel. Na wat wikken en wegen besloten Harry en ik dat hij wel tijdelijk bij ons kon wonen. Zo kwam onze schoonzoon voor vijf dagen per week bij ons in huis. Dit was toch weer even bijstellen, onze vrijheid was weer een beetje weg. Maar aangezien onze schoonzoon in de Horeca werkt als Chef Kok liepen wij elkaar niet voor de voeten. De periode werd acht maanden, inmiddels hebben zij een huis gevonden en woont het hele gezin vanaf 5 Augustus op een steenworp afstand.

In de tussentijd ging het met de dochters van Harry niet zo goed thuis. Veel onrust en ruzies, Moeder en dochters begrepen elkaar niet meer. De vraag van de moeder van mijn bonusdochters: Kunnen de meiden bij jullie wonen voor een bepaalde periode? Dan volgen er gesprekken, hoe lang zal deze periode zijn, hoe gaat het met school want ineens moeten ze 18 kilometer heen en terug fietsen. Dit heeft ons de afgelopen periode behoorlijk in beslag genomen. Natuurlijk is er verdriet, onbegrip maar ook boosheid. Daardoor veel gesprekken over de invulling van dit hele verhaal. Want ineens zijn je vriendinnen 30 kilometer bij je vandaan. Ben je uit je dagelijkse routine gerukt en nog het meest vervelende je mist je moeder. Aangezien ikzelf al 28 jaar moeder ben heb ik er ook last van.

Maar toch merk je dat langzamerhand alles op zijn plekje valt. Er komt weer rust, de meisjes gaan in oplossingen denken en zo met zijn vieren is ook wel heel erg gezellig. Dus ja, weer stel je het leven en de verwachtingen bij, en om eerlijk te zijn……..ik ben er goed in.

Woensdag vertrekken we naar Italië, we gaan kamperen in Umbrië aan het meer van Trasimeno. Ik denk dat dit een mooie afsluiting wordt van een roerige periode, maar ook een mooie start van al het goede wat komen gaat!

Ciao………..

2 Comments

  • Mooi geschreven mam! Jij als moeder gans zorgt er altijd weer voor dat iedereen onder jou vleugels zich veilig en begrepen voelt en als we wegvliegen zijn we altijd weer welkom in jullie (want ja ook Harry brengt rust en een luisterend oor😉) fijne thuishaven xxxx

    Beantwoorden
  • Prachtig beschreven Renske <3

    Beantwoorden

Write a comment